Problematyka rehabilitacji niewidomych i słabowidzących jest nadal mało znana w środowisku.

Utrata wzroku – podstawowego narządu zmysłu człowieka, jest jednym z najbardziej traumatycznych doświadczeń jakie może spotkać człowieka, jednocześnie wykluczając go z życia społecznego. Szybkie działania prewencyjne są istotne z punktu utrzymania chęci nauki „życia na nowo” pacjenta będącego często w stanie „żałoby” po utracie najważniejszego zmysłu człowieka jakim jest wzrok.

Najczęstsze schorzenia naszych Pacjentów:

  1. AMD
  2. Jaskra
  3. Retinopatia cukrzycowa
  4. Wysoka krótkowzroczność
  5. Neuropatie
  6. Choroby genetyczne
    >  Retinitis pigmentosa
    >  Zespół Stargardta
    >  Zespół Lebera‏

Przez podjęcie odpowiednich działań umożliwiających spowolnienie procesu utraty wzroku, uruchomienie zasobów kompensujących upośledzenie funkcji wzrokowych możliwe jest utrzymanie aktywności społecznej i zawodowej.

W Polsce Rehabilitacja osób z dysfunkcją narządu wzroku jest świadczeniem gwarantowanym przez Państwo i refundowanym przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Konsekwencje braku rehabilitacji osób słabowidzących i niewidomych

  1. Brak samodzielności w funkcjonowaniu w życiu codziennym i społecznym,
  2. Bardzo niski poziom aktywności edukacyjno – zawodowej
  3. Koszty indywidualne – uzależnienie od pomocy innych osób
  4. Izolacja i dyskryminacja społeczna = depresja
  5. Koszty społeczne – długotrwałe korzystanie ze świadczeń pomocy społecznej
  6. Koszty ekonomiczne – udział państwa w opiece społecznej i większe nakłady na służbę zdrowia.
  7. Wykonywanie pracy poniżej poziomu możliwości i wykształcenia

 

pobierz druk skierowania na rehabilitacje słabowidzących